OSTRZEŻENIE : TO NIE JEST PORADA PRAWNA _ NALEŻY SKONSULTOWAĆ SIĘ Z PRAWNIKIEM

Najnowsza dyrektywa bankowa Unii Europejskiej, CRD VI, wprowadza nową zasadę znaną jako art. 21c. Od stycznia 2027 r. banki i firmy inwestycyjne spoza UE będą musiały utworzyć oddział w dowolnym kraju UE, w którym chcą świadczyć podstawowe usługi bankowe, takie jak przyjmowanie depozytów, udzielanie pożyczek lub wystawianie gwarancji.

Istnieją pewne wyjątki, ale zasada ta jest istotna: zmienia sposób interakcji instytucji międzynarodowych z klientami z UE. Ponieważ jest to dyrektywa, każdy kraj UE musi wprowadzić ją do swojego prawa do stycznia 2026 roku. I tu właśnie zaczynają się wyzwania.

Dlaczego transpozycja narodowa jest tak ważna?

Każde państwo członkowskie ma swobodę wyboru sposobu “transpozycji” dyrektywy do prawa krajowego. W idealnej sytuacji powinny one ściśle trzymać się sformułowań UE. W praktyce istnieje jednak ryzyko, że poszczególne kraje będą interpretować przepisy w różny sposób, a nawet dodawać do nich własne elementy.

Rezultat? Firmy mogą stanąć w obliczu mozaiki przepisów w całej Europie. Jest to kosztowne, mylące i szkodliwe dla ambicji UE w zakresie jednolitego rynku usług finansowych.

Jakie są kluczowe zwolnienia, które musimy zrozumieć?

Dyrektywa nie jest bezwzględną ogólną zasadą - istnieją wyraźne wyjątki:

• Usługi MiFID: Jeśli działalność podlega dyrektywie w sprawie rynków instrumentów finansowych lub ma charakter pomocniczy, wymóg dotyczący oddziału nie ma zastosowania.
• Odwrotne pozyskiwanie: Gdy klient z UE zwraca się do firmy z kraju trzeciego z własnej inicjatywy, firma ta może świadczyć żądaną usługę bez zakładania oddziału.
• Usługi uzupełniające: Po ustanowieniu relacji, dodatkowe usługi, które są ściśle związane z pierwotnym żądaniem, powinny być również dozwolone.
• Dziadkowanie: Umowy zawarte przed lipcem 2026 r. powinny nadal obowiązywać, unikając zakłóceń dla obecnych klientów.
• Czas: Sam wymóg branżowy zacznie obowiązywać dopiero od stycznia 2027 r., dając firmom rok po transpozycji na przygotowanie się.

Wyłączenia te mają na celu utrzymanie otwartego rynku przy jednoczesnej ochronie klientów.

Skąd biorą się obawy?

Organizacje branżowe zauważyły niepokojące tendencje w sposobie, w jaki niektóre państwa członkowskie opracowują swoje przepisy:

• Zawężenie wyłączenia MiFID: Niektóre teksty odnoszą się tylko do części MiFID, pomijając ważne usługi pomocnicze, takie jak przechowywanie.
• Ograniczenie praw do kontynuacji: Zbyt ścisła interpretacja pojęcia “ściśle powiązany” może uniemożliwić firmom świadczenie logicznych rozszerzeń usług żądanych przez klienta.
• Słabe klauzule praw nabytych: Jeśli ochrona obejmuje tylko ważność prawną umowy, ale nie autoryzację dostawcy, pojawia się niepewność.
• Przesunięcie dat: Kilka projektów sugeruje wcześniejsze zastosowanie wymogu oddziału, skracając zamierzony okres przejściowy.

Krótko mówiąc, istnieje obawa, że “pozłacanie” - dodawanie dodatkowych wymogów krajowych - może się wkraść. Oczywiście w InvestGlass zastosowana zostanie automatyzacja, aby ułatwić ten proces.

Co się stanie, jeśli kraje popełnią błąd?

Słaba transpozycja ma konsekwencje w świecie rzeczywistym:

• Klienci tracą dostęp do usług, na których polegają, szczególnie w obszarach takich jak opieka i rozliczenia.
• Firmy ponoszą wyższe koszty, ponieważ mogą być zmuszeni do zakładania wielu oddziałów w różnych krajach.
• Fragmenty rynku, przy czym każde państwo członkowskie staje się regulacyjną wyspą.
• Rośnie niepewność prawna, co podważa zaufanie i inwestycje.
• UE traci konkurencyjność w porównaniu do innych centrów finansowych.

To, co powinno być jednolitym rynkiem, może stać się chaotyczną mozaiką.

Jak prawidłowo wykonać transpozycję?

Artykuł sugeruje kilka prostych rozwiązań:

• Szerokie sformułowanie wyłączenia MiFID, obejmującego zarówno usługi podstawowe, jak i dodatkowe.
• Zdefiniuj “ściśle powiązane” usługi w sposób ogólny, aby prawa do kontynuacji działały zgodnie z przeznaczeniem.
• Opracowanie jasnych, silnych klauzul ochronnych w celu ochrony istniejących umów.
• Trzymaj się oficjalnego harmonogramu: stosuj wymóg oddziału od stycznia 2027 r., Nie wcześniej.
• Oprzyj się pokusie pozłacania - żadnych dodatków krajowych, tylko dyrektywa w takiej formie, w jakiej została napisana.

Takie podejście zapewniłoby spójność, pewność i równe szanse.

Dlaczego ma to znaczenie poza szczegółami prawnymi?

Łatwo jest postrzegać to jako techniczną kwestię regulacyjną, ale sprawa jest poważniejsza. Stawką jest reputacja UE jako przewidywalnego, zintegrowanego rynku finansowego. Firmy potrzebują jasności. Klienci potrzebują dostępu. A Europa musi pozostać konkurencyjna w skali globalnej.

Dobrze stosowany, art. 21c może zapewnić równowagę: otwarcie rynku dla międzynarodowych firm, przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego nadzoru przez lokalne oddziały, tam gdzie jest to właściwe. Niewłaściwe postępowanie grozi zamknięciem drzwi i przeniesieniem biznesu gdzie indziej.

Co firmy powinny teraz zrobić?

• Sprawdź projekt ustawy w swojej jurysdykcjiwczesne wykrywanie potencjalnych problemów.
• Współpraca z organami regulacyjnymiKonsultacje są szansą na poprawienie niejasnych lub zbyt wąskich sformułowań.
• Planuj z wyprzedzeniemPrzegląd umów, struktur i usług w celu sprawdzenia, co może wymagać zmiany.
• Ciągłe monitorowanieKażde państwo członkowskie może przyjąć nieco inne podejście.

Bycie proaktywnym teraz pozwoli uniknąć wielu zakłóceń w 2027 roku.

Słowo końcowe...

Stanowisko branży jest jasne: spójność ma znaczenie i uważamy, że automatyzacja również. Jeśli każdy kraj UE przyjmie nieco inny pogląd na art. 21c, cały cel dyrektywy może zostać podważony. Zarówno dla firm, jak i klientów, nagrodą jest stabilny, uczciwy i konkurencyjny rynek europejski. Ryzykiem jest fragmentacja. Najbliższe 12 miesięcy tworzenia prawa krajowego zadecyduje o tym, którą ścieżkę obierzemy.